NA PODSTAWIE POWIEŚCI WILLIAMA LANDAYA
W OBRONIE SYNA
Wczoraj
Dziecko poszło pospacerować
Złapało ważkę
Do słoika
Bało się
Gdy zobaczyło niebo pełne grzmotów
I płakało
Gdy gwiazda spadała z nieba
Potem dziecko przeszło dziesięć razy
Przez pory roku
Przejechało łyżwami przez dziesięć Zamarzniętych strumieni
Słowa takie jak „gdy będziesz starszy”
Uciszają je
Jak obietnice, że pewnego dnia
Spełnią się jego sny
A pory roku przemijają
Malowane kucyki poruszają się W górę i w dół
GIMNAZJUM ARCHER
Jesteśmy więźniami karuzeli czasu
Nie możemy wrócić Możemy tylko patrzeć
W tył, skąd przyszliśmy
I iść w kółko
W tej okrągłej grze
A pory roku
Przemijają
Malowane kucyki poruszają się W górę i w dół
Jesteśmy więźniami karuzeli czasu
Nie możemy wrócić Możemy tylko patrzeć
CONNECTICUT WITA
W tył, skąd przyszliśmy
I iść w kółko
W tej okrągłej grze
Dziękujemy chórowi za wspaniały występ.
GIMNAZJUM ARCHER
Wszyscy staramy się sobie poradzić z mieszanymi uczuciami.
GRATULUJEMY ABSOLWENTOM
Mama Bena, Joan, chce powiedzieć kilka słów.
To dla nas niezwykle trudny dzień.
Ale sądzę, że Ben...
Chciałby, żebym tu była, by powiedzieć jego kolegom z klasy...
jak bardzo byłby z nich dumny.
Chcemy podziękować szkole i komitetowi rodzicielskiemu
za fundację założoną w imieniu Bena.
To wiele znaczy dla naszej rodziny.
Przyjaciołom Bena...
chcemy życzyć sukcesów
w liceum jesienią.
A rodzicom...
doceniajcie ich.
Wiem, że to robicie, ale proszę.
Czasem o tym zapominamy.
Dziękuję.
Dziękuję, Joan.
Wiem, że mówię w imieniu wszystkich, twierdząc, że Ben jest w naszych sercach.
Powiesz coś?
Siedzisz, jakbyś miał pistolet przy głowie.
Chciałeś, żebym przyszedł. Jestem.
Więc to tak?
Czego się spodziewałeś?
Nie wiem.
Spędziłem tu prawie całe życie.
Ani razu nie przyszedłeś mnie odwiedzić.
Jaki syn w ten sposób porzuca ojca?
Jaki człowiek?
Wiem, że jestem złym człowiekiem, ale...
Jestem twoim ojcem.
Wyrosłeś.
Musiała cię dobrze karmić.
Radziła sobie. Ze wszystkim.
Słyszałem, że zmarła na raka.
A co cię to obchodzi?
- Nie obchodzi. - To o niej nie mów.
Znałem ją przed tobą.
Dr Vogel wyjaśniła, czego od ciebie potrzebujemy?
Tak, mówiła, że ma to coś wspólnego z moim wnukiem.
Nie wiedziałem, że mam wnuka, póki nie zobaczyłem go w telewizji.
Masz.
To dobry dzieciak.
Nie aż tak dobry, skoro tu jesteś.
Ile ma lat? 13, 14?
Czternaście.
Czternaście i już oskarżony o morderstwo. Jezu.
Kogo zabił?
- Nikogo. Jest niewinny. - Tak. Ja też.
To chyba rodzinne.
Pierdol się. Wyluzuj.
Mówisz, że jest niewinny? Dobra, jest niewinny.
Więc...
Ja ci pomogę...
a ty pociągniesz za kilka sznurków,
żebym mógł zobaczyć słońce, nim umrę?
Wykluczone.
To...
dlaczego ci pomagam?
Bo to twój wnuk i ma kłopoty.
Jak mój wnuk ma na imię?
Jacob.
Po ojcu Laurie.
Po ojcu mojej żony.
Nie chciała mnie poznać? Twoja żona?
Nie pozwoliłbym jej, gdyby chciała.
Znowu się rzucasz, choć powinieneś przepraszać.
Za co?
Za porzucenie mnie.
Zostawienie mnie, bym tu gnił.
Jesteś prawnikiem, do cholery.
Co cię tak, kurwa, bawi? Arogancki kutas.
Przychodzisz i się wywyższasz.
Nie byłbyś taki twardy,
gdyby między nami nie było tej szyby.
Przeprosisz czy co?
Nie przyszedłem przepraszać.
Przyszedłem uzyskać próbkę DNA.
Zrobisz to czy nie?
Po co ci ona?
Potrzebuję jej.
To ładnie poproś.
Strażnik ma zestaw.
- Musisz tylko... - Niech sobie go wsadzi w dupę.
Albo tobie.
- Posłuchaj... - Za późno.
Zaczekasz chwilę?
Podnieś telefon.
Hej!
Zrobiłeś, co mogłeś.
Wykiwał mnie, kurwa.
Nie zamierzał tego zrobić.
Chciał tylko znaleźć sposób, by mieć nade mną władzę, a ja mu go dałem.
Chciał zapewnić sobie kolejną wizytę.
Może się opłacić. Siedzi w więzieniu od lat 80.
Odrobina życzliwości od jedynego syna...
Nie. Będzie mnie tylko zwodził. Zaufaj mi.
Znam takich jak on.
Nie wrócę tam.
W takim razie zdobędę nakaz sądowy.
Tak, a co potem?
Logiudice się dowie i zbada tę kwestię.
Wykorzysta to przeciwko nam w sądzie.
Ja bym tak zrobił.
Nie widzę innej opcji.
Bo nie ma. Odpuśćmy sobie.
Dajmy mu trochę czasu.
Może staruszek zmieni zdanie.
NUMER NIEZNANY
Posłuchaj.
Jeszcze jedno.
Myślałam, że uzgodniliśmy. Żadnych wywiadów.
Co?
NAJGORSZY KOSZMAR MATKI
Laurie chyba nie zrozumiała.
Przepraszałam. Wyjaśniałam ci to.
To było nieostrożne.
Nie miałam tego, co mówiłam, na myśli.
Tego o tobie.
Że nigdy nie miałem przyjaciela?
Dobrze, że nie pytali o Jacoba.
Co to miało znaczyć?
To do mnie.
- Hej. - Cześć.
- Ładna koszulka. - Spadaj. Masz.
Spoko. Wezmę łyżki.
Przyniosłam miętowo-czekoladowe i ciasteczkowe.
Cześć. Jestem Sarah.
A ja Laurie. Miło cię poznać.
Wiele o tobie słyszeliśmy,
Znalazłaś pracę na wakacje.
Tak, to mój pierwszy tydzień.
Ręka mnie boli od nakładania lodów.
Mama Sarah zgodziła się, by tu posiedziała, jeśli może?
Oczywiście. Jasne.
Nie oglądała Borata.
Jake zna go całego na pamięć.
Na razie.
Jest urocza.
Tak, to dobry dzieciak.
Przepraszam za moją reakcję na artykuł.
Nie szkodzi. Miałeś prawo.
Nie miałem.
Byłeś zły?
Zły?
Za komentarze żony w The Globe.
To nie były komentarze. Zaskoczyli ją.
Opisała rodzinę jako odizolowaną.
- Wyrzutki sąsiedztwa. - Którymi byliśmy.
Ale wyglądało to jak fałszywe wołanie o współczucie.
I nie wspomniała o cierpieniu Rifkinów.
- Byliśmy zestresowani. - Ile zostało do procesu?
Osiem czy dziewięć tygodni?
Coś koło tego.
I wciąż byłeś przeświadczony,
że twój syn był niewinny.
- Oczywiście. - Nie wątpiłeś?
Ani przez chwilę.
Nigdy.
A Laurie?
Tak samo.
SKLEP CROSBY’EGO
MASZ GOŚCI CZWARTEGO LIPCA?
Joan.
Dobra. Chodź, młody. Dawaj.
Tak jest.
Nie chcę cię stawiać w trudnej sytuacji, ale zrozum, czemu pytam.
Przesłuchiwałaś go znowu?
Tak, rozmawiałam z nim ponownie w szkole.
Mam prawo wiedzieć, jeśli Derek Yoo jest podejrzany.
Jest podejrzany?
Duff, proszę.
Kurwa!
Dostałam cynk, postanowiłam to sprawdzić.
Tyle mogę powiedzieć.
Logiudice stwierdził, że nie oczyszcza to Jacoba.
- To nie znaczy, że niczego tam nie ma. - Ma alibi.
Matka wiozła go do szkoły.
Jego matka? To jego alibi?
Skoro go oczyściłaś, to powiedz, czemu go przesłuchiwałaś?
- Spóźnię się na spotkanie. - Czekaj. Miał motyw?
Puść drzwi.
Powiesz, kto dał ci cynk?
Puść drzwi.
Dzieciak?
Chłopak? Dziewczyna?
Duff, proszę!
CO SŁYCHAĆ?
NIEWIELE. MUSZĘ DZIŚ PRACOWAĆ. U CIEBIE?
KOLEJNY DZIEŃ W RAJU.
JEST DO BANI.
NOWA WIADOMOŚĆ JAY KOBBS OPUBLIKOWAŁ ZDJĘCIE
CO LUDZIE O MNIE MYŚLĄ
PIERRE BONNARD: SEKWANA W VERNON
GIMNAZJUM ARCHER LETNIA KLINIKA LACROSSE’A
LATEM TRENINGI ODBYWAJĄ SIĘ: 11.00 – 14.00, PONIEDZIAŁEK–CZWARTEK
Laurie. Źle spojrzałam w kalendarz? Widzę się z Jacobem?
Nie, jest w domu. Z nauczycielką.
Nie może nic robić w lato,
więc zaczął już materiał z dziewiątej klasy.
Okej.
Mogę coś dla ciebie zrobić?
Ja...
Laurie?
Przepraszam, wiem, że jesteś zajęta. Nie powinnam była przychodzić.
Przepraszam.
Nie wiem, co robię...
- Już dobrze. - Przepraszam.
Porozmawiajmy w gabinecie.
- Pa. - Na razie.
- Dobrze cię widzieć. - Pa.
Mama już jest.
- Na razie. - Nara.
Hej, Dereku.
Mecz lacrosse’a?
Klinika.
Spoko.
Przyszedłem po świadectwo Jacoba.
- Podwieźć cię... - Nie. Mama już jedzie.
Spóźnia się. Problem z autem.
Pozdrów ode mnie rodziców, dobrze?
Pewnie.
Jak poszło?
Przesłuchanie z detektyw Duffy?
Pracowaliśmy kiedyś razem.
Ja...
Nie powinienem z panem o tym rozmawiać.
O czym?
O Benie Rifkinie?
Jasne.
Pewnie masz rację.
A o Jacobie? O nim możemy rozmawiać?
Nie wiem. Nie sądzę...
Nigdy nie rozumiałem, czemu tak szybko stwierdziłeś, że to on.
Powiedziałem, że miał nóż.
Napisałeś: „Wszyscy wiedzą, że to zrobiłeś”.
Nasza prawniczka ma teorię,
że to była próba odciągnięcia uwagi od siebie.
Co? Nie.
To pasuje do tego, co mówi detektyw Duffy.
Powiedziała, że coś o tobie usłyszała
i przez to widzi cię inaczej.
Bo Sarah powiedziała...
Co takiego?
Nie zrobiłem tego.
Nie?
Myśli pan, że zna Jacoba.
Ale tak nie jest.
Jake ma mroczną stronę.
Wchodzi na pewne strony.
Porno dla tnących się.
Jest jedna, którą lubi. Pokój cięć.
Dzieciaki oglądają porno.
To nie jest zwykłe porno.
Jest straszne.
Tam chodzi o związywanie ludzi i tak dalej.
Nie wiem, czemu tu przyszłam. Jest mi wstyd.
Proszę, niepotrzebnie.
Może chciałaś ze mną o czymś porozmawiać?
Nie.
Na pewno?
Tak. Ja...
W porządku.
To, co mówiłaś, że wszystko tutaj jest poufne...
Oczywiście. Jesteśmy w jednej drużynie.
Było coś takiego...
Przypomniało mi się coś.
Może powinnam to powiedzieć.
To było dawno temu. Jacob miał pięć lat.
Byliśmy na imprezie jego kolegi, Dylana.
Jake był w parze z innym chłopcem. Chyba Grantem.
Nie wiem czemu, ale Jake i ten chłopiec
kłócili się, czyja była kolej,
kto może użyć której kuli.
Rozmawiałam z inną mamą, gdy przypadkiem spojrzałam,
i zobaczyłam, jak Jacob podnosi kulę do kręgli.
Zaczął nieść tę ciężką kulę do miejsca, gdzie siedział ten chłopiec.
Jacob szedł w jego kierunku.
I przysięgam, patrzył na tył głowy tego chłopca w sposób...
Pobiegłam tam i wyjęłam mu kulę z rąk.
Nikt chyba nie zauważył.
Ale Jacob popatrzył na mnie w taki sposób...
nijaki.
Zero strachu. Zero wstydu.
Po prostu... nic.
Nawet nie wiem, czemu to opowiadam.
Gdy mówię to na głos, brzmi, jakbym zwariowała.
Miał pięć lat.
Myślisz, że chciał skrzywdzić chłopca?
Nie, nie uważam tak.
Naprawdę.
A jeśli zamierzał?
A ja się nie przyjrzałam dość dokładnie?
To czy to wszystko nie jest moją winą?
Słyszałaś o czymś takim jak figura Boringa?
Pewnie ją widziałaś.
To rysunek, który wygląda albo jak starsza kobieta patrząca na nas,
albo jak młoda kobieta patrząca w dal.
Tak, wiem, o czym mówisz.
Jest to tak zwana niejednoznaczna iluzja.
Myślę, że to analogia do tego, czego doświadczasz.
Tak?
W sytuacji takiej jak twoja
to nic dziwnego, że masz w umyśle
dwa zupełnie różne obrazy swojego dziecka.
To zrozumiałe.
Podoba mi się plakat.
Ten w poczekalni.
Nie wiem, czy go wybierałaś...
Jest kojący.
Chciałabym...
Chciałabym wiedzieć, co jest prawdą.
Nie tylko w kwestii Jacoba, a wszystkiego.
Myślę o naszym życiu, o tym, kim byliśmy.
To tak jak po czyjejś śmierci...
nie możesz przypomnieć sobie ich twarzy.
Może po prostu tracę rozum.
Laurie, to nie jest moja rola,
ale uważam, że to dobry pomysł, żebyś z kimś porozmawiała.
Nie mogę z tobą?
Jestem psychiatrą biologicznym. To co innego.
Pomyślałam...
Przepraszam.
Dziękuję.
Przepraszamy.
- Dobry, panie Barber. - Cześć, Sarah.
Pochłonęliśmy miętowe, które przyniosłaś, przyszedłem po więcej.
Pewnie. Pół litra czy dwa?
Pół wystarczy.
Czy jest szansa, żebyśmy chwilę porozmawiali?
Jasne.
Mam przerwę o 16.30.
- Cześć. - Cześć
Proszę.
Dziękuję za rozmowę.
I za to, że jesteś dobrą przyjaciółką dla Jacoba.
Nie jest łatwo być odizolowanym tak jak on...
Laurie i ja to doceniamy.
Jasne, żaden problem.
Myślałem o dniu, w którym cię przesłuchiwałem.
Pytałaś mnie o Jacoba, pamiętasz?
Chyba tak.
Tego dnia wieczorem dostałem anonimowego maila od kogoś
z linkiem do wypowiedzi Dereka o Jacobie.
To byłaś ty, prawda?
Nawet wtedy się o niego troszczyłaś.
Tak.
Czy to ty skontaktowałaś się z detektyw Duffy w sprawie Dereka?
Dlaczego?
Znienawidzi mnie.
Kto? Derek?
Jacob.
Jacob? Dlaczego?
Wie pan o komórce Bena?
Która zniknęła? Tak, co z nią?
Nie zniknęła.
Derek ją miał.
Zacznij od początku.
Coś było między mną i Benem.
W sumie nie do końca. Chodziliśmy razem na angielski.
Czasem rozmawialiśmy.
Pisaliśmy do siebie wieczorami.
Pewnego wieczoru...
poprosił, bym wysłała mu zdjęcie.
Tak, tego typu.
Próbowałam wyciąć twarz, ale wciąż było wiadomo, że to ja.
W poniedziałek Derek miał trening
i usłyszał, jak Ben mówi jakiemuś dzieciakowi...
że zrobię mu loda.
Następnego dnia mnie znalazł i wypytywał o to.
I nie odpuszczał, póki mu nie powiedziałam o selfie.
I że gdy wysłałam je Benowi, Ben powiedział...
Powiedział, że jeśli mu nie obciągnę,
wyśle zdjęcie całej szkole.
Jak Derek na to zareagował?
Przycichł.
Powiedział: „Zajmę się tym”.
Następnego dnia przyszedł do mnie do domu
i powiedział, że chce mi coś pokazać.
Cześć.
Proszę.
To Bena.
Co?
Powiedział, że ukradł telefon z torby Bena.
Pokłóciliśmy się o to.
Derek był wkurzony, że nie chcę telefonu, ale...
Co za bzdura.
Ale nigdy nie kazałam mu go ukraść.
A gdyby ktoś się dowiedział?
Wiedział, jakie mielibyśmy kłopoty?
Wiedziałam, że go zraniłam.
Zrobił to dla mnie.
A dwa dni później...
ktoś zabił Bena.
„Zajmę się tym”.
Derek mógł mówić o kradzieży telefonu.
- Może nie. - Może Ben dowiedział się o kradzieży.
Może Ben pokłócił się z Derekiem.
Może Derek poczuł się odrzucony przez Sarah
i chciał pokazać, że ją kocha.
Zgadzam się. To mocne. To motyw.
Ale to nie dowód oczyszczający.
Jeszcze nie, ale rozmawiałem z Sarah o telefonie.
Uważa, że Derek powiedziałby jej, gdyby go zniszczył.
Jest szansa, że Derek dał go policji.
Myślisz, że Duffy go ma?
Jeśli ma go CPAC, mamy prawo go zbadać.
Kto wie, co tam jest?
Zadzwonię jutro do detektyw Duffy i sama ją o to zapytam.
Dobra robota, Andrew.
Jacobie, milczysz.
Co znaczy „oczyszczający”?
To dowód, który udowadnia, że ktoś jest niewinny.
Jadę do domu.
Odprowadzę cię.
Dziękuję, Joanno.
Dobranoc.
Hej. Wszystko dobrze?
Wyglądałeś, jakby trudno ci było tego słuchać.
Nieważne. Jest kłamczuchą.
To niesprawiedliwe.
Ukrywała to, bo się bała.
- Wciąż jest twoją przyjaciółką. - Nie.
Czego nie rozumiesz?
Siedziała ze mną tylko dlatego, że czuła się winna.
Nie wiesz tego.
Nieważne.
Wszystko jest spoko
Wszystko jest dobrze
Ale tuż...
CHCESZ POGADAĆ?
SUKA
Może pojadę jutro z Jacobem na ryby nad jezioro Lashaway?
Pamiętasz, gdzie go zabierałem, gdy był mały?
Zwykle nikogo tam nie ma, nie będziemy rzucać się w oczy.
Przyda mu się trochę luzu.
Co uważasz?
Chodź tu.
Gdy zasadziłeś się na Dereka...
Nie zasadziłem się na Dereka.
Poszedłem do szkoły, a on tam był.
Dobrze.
Derek mówi, że powiedział ci o zainteresowaniu Jacoba „cięciem się”.
Tak.
Jak zareagowałeś?
Zmartwiło mnie to, ale pomyślałem, że może kłamać.
Słyszałeś wcześniej o czymś takim?
O porno dla tnących się?
- Nie. - Nie przyłapałeś go na oglądaniu?
- Nie było go w historii wyszukiwania? - Nie.
Sprawdzałeś historię?
Tak. Nie jesteśmy idiotami.
Dzieciaki ją kasują.
Derek wspomniał o konkretnej stronie, prawda?
Pokój cięć?
- Tak. - Sprawdziłeś ją?
Tak.
Jakie miałeś wrażenia?
Takie, jakich się spodziewałem.
Nie oglądałem jej długo.
Co o niej uważała Laurie?
Nie powiedziałem jej o tym.
Nie uważałeś, że ma prawo wiedzieć?
Bałem się, że przesadzi z reakcją.
Rozumiem.
Ale ty pomyślałeś, że to okej?
Nie powiedziałem tego. Oczywiście, że nie.
Rozmawiałeś o tym z Jacobem?
Zamierzałem.
Ale nie rozmawiałeś?
Andy.
Nie.
Niezła, co? Przyznaj.
Nie jest zła. Lepsza niż poprzednia.
Przypomina Bryana Ferry’ego.
Kogo?
Ja wybieram kolejną.
Dziękuję.
Jakbyśmy byli w reklamie.
Zacieśnianie więzi ojca z synem.
Mogę o coś zapytać?
Czułeś się dziwnie, widząc ojca?
Trochę.
Wyglądał tak samo?
Mniej więcej. Tylko starszy.
Był dla ciebie kutasem, co?
Można tak powiedzieć.
Nienawidzisz go?
Nie.
Raczej nie.
Ale nie jest ci go żal?
Nie. Ani trochę.
Przykro mi, że cię to spotkało.
Gdyby nie ja, nie musiałbyś się z nim widzieć.
Hej.
Posłuchaj mnie.
Nie ma niczego, czego bym dla ciebie nie zrobił.
Niczego.
Tato...
Boję się.
Wiem o tym.
Gdybym mógł zająć twoje miejsce, zrobiłbym to.
Natychmiast.
Wiem. Tylko o tym czasem myślę. Że pójdę do więzienia.
Nie pozwolimy na to.
Przekupimy przysięgłych?
Do procesu zostało osiem tygodni.
Siedem tygodni i trzy dni.
To dużo czasu.
Wiele się może zdarzyć.
Jeśli dojdzie do procesu, będziemy walczyć zacieklej niż ktokolwiek wcześniej.
Muszą przekonać 12 przysięgłych.
A my tylko jednego.
Wiem, że to trudne, ale martwienie się zostaw mnie.
Chcesz się na coś przydać? Złap nam obiad.
Było fajnie. Dzięki, tato.
- Film wieczorem? - Pewnie.
Wybierasz, czy ja mam?
Są jakieś z Eddiem Murphym, których nie znam?
Pewnie. Niech pomyślę...
Zaczekaj chwilę.
Joanno.
Nie mogłam się dodzwonić. Poczta głosowa.
Tak, nie mieliśmy zasięgu.
CPAC ma telefon Bena. Derek go oddał.
- Naprawdę? - Złożyłam wniosek o ujawnienie.
Jeśli coś jest na telefonie, zobaczymy to.
Logiudice wyglądał, jakby zatrzasnął kluczyki w aucie.
Nie wątpię.
Mam więcej wieści.
Gdy byłam w sądzie, dostałam wiadomość od Liz Vogel.
Twój ojciec zmienił zdanie.
- Jak to? - Zgodził się na pobranie DNA.
Wraca do więzienia, żeby ją rano pobrać.
Andy, jesteś tam?
Jestem. Jesteś pewna, że sobie z nas nie kpi?
Nie wyglądało na to.
Muszę kończyć. Pogadamy jutro, okej?
- Okej. Dzięki, Joanno. - Pa, pa.
Co się stało?
Nic. Dobre wieści.
Powiedz to swojej twarzy.
Cześć, Ferris. Jak twoje ciało?
O Boże. Umierasz?
- To coś poważnego? - Mam nadzieję, że nie.
Potrzebuję przeszczepu nerki.
Cholera.
Denerwujesz się?
Byłaś dziś u niego, prawda?
Namówiłaś go, by zmienił zdanie.
Rozmawialiśmy kilka minut.
Nie był taki straszny, jak sądziłam.
Nie musiałaś tego robić.
Musiałam.
Co?
Masz po nim oczy.
NIEZNANY
Halo?
Kto mówi?
Halo?
NIEZNANY
Cholera.
Halo?
Miej jaja coś powiedzieć
albo więcej nie dzwoń.
Kurwa!
Matt, ścisz muzykę!
Napisy: Agnieszka Otawska